Łopian pajęczynowaty
Jest to roślina dwuletnia o korzeniu palo-wym, łodydze bruzdowanej, z kilkoma liśćmi. Pozostałe liście są duże i tworzą przyziemną różyczkę. Fioletowe koszyczki osnute "pajęczyna" są zebrane w bal-dachogrona. Owocem jest niełupka. Gatunek ten rośnie w strefie umiarkowanej, w miejscach zaniedbanych, na rumowiskach i śmietniskach (roślina ruderalna). Używa się go od dawna w tych samych celach leczniczych, do których służy łopian większy (A. lappa).
Zbiera się korzenie (Radix Bardanae) roślin rocznych lub dwuletnich. Po oczyszczeniu, uwolnieniu od części zielonych i umyciu kraje się korzenie wzdłuż i suszy w miejscu przewiewnym lub w suszarni w temperaturze maksimum 35°C. Zawierają te same substancje czynne, jakie znajdują się w łopianie większym, lecz ich działanie farmakologiczne nie zostało jeszcze całkowicie poznane i wykorzystane.
Zastosowanie jest również identyczne: leczenie pomocnicze cukrzycy (wysoka zawartość inuliny), kąpiele w przypadkach czyraczności i wyprysków skórnych oraz masaże owłosionej skóry. Czasem używa się świeżego korzenia (lub świeżego soku z korzenia) albo też liści. Działają one żółciopędnie, moczopędnie i napotnie.
