Arnika górska
Arnlca montana L.
Jest to bylina o grubym kłączu, o łodydze wzniesionej, rozgałęzionej i ogruczolonej, która kończy się koszyczkiem złożonym z żółtych kwiatów. Liście w różyczce są eliptycznojajowate, przylegające do ziemi, zaś liście łodygowe lancetowate, naprzeciwległe, w węzłach przylegające do łodygi. Owocem jest niełupka z puchem. Arnika rośnie dziko w górach europejskich i północnoamerykańskich. W wielu krajach, m. in. w Polsce, gdzie staje się coraz rzadsza, jest objęta ochroną.
Cała roślina ma wartość leczniczą. Zbiera się przede wszystkim koszyczki kwiatowe, rzadziej kłącza z korzeniami (Flos, Radix Arnicae). Należy zbierać kwiaty rurkowate i języczkowate bez dna kwiatowego i okrywy. Kłącza czyści się i szybko suszy. Kwiaty zawierają olejek eteryczny (do 0,1 %), karotenoidy, kompleks goryczowy, arnicynę, saponinę, ar-nidiol, fitosterole, izokwercetynę, astra-galol i in.
Kłącze zawiera garbniki, do 6,3 % olejku eterycznego i żywicę. Oba surowce działają pobudzająco, a nawet drażniąco, na błonę śluzową i drażniąco na nerki. Arnika wpływa dodatnio na krążenie krwi i wydolność mięśnia sercowego pod warunkiem, że leczenie odbywa się pod kontrolą lekarza. Używa się przede wszystkim nalewki alkoholowej (Tin-ctura Arnicae). Była ona niegdyś bardzo ceniona jako środek odkażający i gojący rany. Odwar z arniki stosowany jest do płukania gardła, do kąpieli i okładów.
Okres kwitnienia: VI-VII Zbiór: kwiatu VI-VII; kłączy IX-X; liści VI-VII
