Bylica piołun
Artemisia absinthium L.
Jest to bylina o pokroju zwartym, łodygach wzniesionych, pokrytych liśćmi pie-rzastosiecznymi, naprzemianległymi. Cała roślina jest szaro, filcowate owłosiona. Łodyga kończy się wiechą żółtych koszyczków. Owocem jest niełupka. Gatunek ten rośnie w Europie, Azji i Afryce, w miejscach suchych, w zespołach roślin zielnych, jako chwast. Był stosowany od czasów starożytnych do leczenia zaburzeń w trawieniu.
Zbiera się ziele (HerbaAbsinthii), które ścina się w odległości 30 cm od wierzchołka łodygi, zrywając jednocześnie liście różyczki i pozostałej części łodygi.
Główną substancją czynną jest olejek eteryczny (Oleum Absinthii), zawierający m. in. tujon i tujol; ponadto w zielu znajdują się gorycze (m. in. absyntyna), kwasy organiczne i garbniki. Ziele jest bardzo gorzkie. Do użytku wewnętrznego stosuje się je oddzielnie, bądź w mieszankach, w celu pobudzenia apetytu oraz wydzielania soku żołądkowego i żółci, uspokojenia kolki jelitowej (amarum, stomachicum, chola-gogum) oraz przeciw pasożytom jelitowym. W tym celu sporządza się odwar C/2- l łyżki pokrajanego ziela na szklankę wody) lub zjada się sproszkowane ziele w ilości l g trzy razy dziennie.
Odwarem płucze się gardło lub okłada miejsca kontuzjowane. Ze świeżego ziela sporządza się nalewkę łagodzącą skurcze. Dłuższe spożywanie piołunu, a zwłaszcza zawierających go napojów alkoholowych, powoduje wystąpienie skurczy, utratę przytomności, a nawet nieuleczalne choroby nerwowe.
Okres kwitnienia: VIII-IX Zbiór ziela: VII-IX
