Bylica pospolita
Artemisia vulgaris L.
Jest to bylina o pokroju rozpierzchłym, łodydze kanciastej, czerwonawej, pokrytej liśćmi naprzemianległymi, pierzasto-dzielnymi, pod spodem białawowełnisty-mi. W kątach liści w górnej części wiecho-wato rozgałęzionej łodygi pojawiają się koszyczki złożone z żółtych kwiatów. Owocem jest niełupka. Gatunek ten występuje powszechnie w całej strefie umiarkowanej jako chwast ogrodów i terenów zadarnionych oraz jako roślina ruderalna. Jest to jedna z najstarszych roślin leczniczych.
W celach farmaceutycznych zbiera się kwitnące wierzchołki pędów (HerbaArte-misiae vulgaris), które suszy się tak jak inne rośliny z rodzaju Artemisia. Ziele zawiera olejek eteryczny, którego głównymi składnikami są cyneol i tujon, a także garbniki i gorycze. Podobnie jak inne gatunki tego samego rodzaju bylica pospolita jest używana jako lek gorzki, aromatyczny, przeciwskurczowy, pobudzający wydzielanie soku żołądkowego i poprawiający trawienie, ale jej działanie jest nieco słabsze od działania pozostałych bylic.
Odwar sporządza się zalewając łyżeczkę do kawy ziela filiżanką wrzącej wody, pozostawia na 10 minut i pije 2-3 razy dziennie. Lecznictwo ludowe stosuje tę bylicę przeciw zaburzeniom nerwowym, bezsenności i chorobom kobiecym. Olejek otrzymany ze świeżych pędów działa zmiękczająco, dezynfekuje przewód pokarmowy i jest środkiem przeciw-robaczycowym. Trzeba jednak zachować pewną ostrożność zarówno przy ustalaniu dawek, jak i częstotliwości przyjmowania olejku ze względu na toksyczność zawartego w nim tujonu.
Bylica pospolita służy jako roślina aromatyczna do przyprawiania mięsa wołowego i baraniego oraz drobiu.
Okres kwitnienia: VII-IX Zbiór ziela: VII-IX
